Wykonawstwo instalacji gazów medycznych
Rurociągi, źródła, punkty poboru i jednostki zaopatrzenia — montowane zgodnie z dokumentacją projektową i PN-EN ISO 7396-1. Montaż zamykają próby, uruchomienie i protokolarne odbiory techniczne, które muszą wyprzedzić zamknięcie sufitu.
Od rurociągu do punktu przy łóżku
Wykonujemy montaż instalacji gazów medycznych w pełnym zakresie: rurociągi, źródła, punkty poboru oraz jednostki zaopatrzenia — sufitowe i ścienne. Podstawą jest dokumentacja projektowa i norma PN-EN ISO 7396-1, a nie praktyka warsztatowa przeniesiona z instalacji sanitarnych.
Różnica jest zasadnicza. W instalacji gazów medycznych błąd nie objawia się przeciekiem, tylko tym, że do punktu poboru dociera niewłaściwy gaz albo dociera go za mało w chwili, gdy jest najbardziej potrzebny. Dlatego kolejność prac, czystość montażu i zakres prób nie są kwestią przyzwyczajenia wykonawcy, tylko wymagań normy.
Sam montaż jest tylko środkiem procesu. Poprzedza go projekt, który przesądza średnice, strefowanie i dobór źródeł, a zamykają go odbiory — i to one, a nie zakończenie robót, decydują o tym, czy instalację można oddać do użytkowania.
Kto może wykonywać prace przy instalacji i skąd biorą się uprawnienia: uprawnienia do gazów medycznych. Rola szpitala w dopuszczeniu wykonawcy: Osoba Upoważniona.
Co montujemy
Odbiór musi wyprzedzić zamknięcie sufitu
To najczęstszy konflikt harmonogramowy na budowie szpitalnej. Wykonawca sufitów chce zamykać przestrzeń, a instalacja gazów medycznych wciąż wymaga dostępu do połączeń. Po zabudowie znaczna część rurociągu przestaje być widoczna, a próby, oznakowanie i sprawdzenie połączeń trzeba przeprowadzić przy dostępie do trasy.
Konsekwencja pominięcia tej kolejności jest zawsze taka sama: odbiór jest niepełny albo trzeba rozebrać gotową zabudowę. Termin odbioru instalacji jest więc punktem stałym harmonogramu budowy, a nie pozycją, którą da się przesunąć wraz z resztą robót wykończeniowych.
Zakres prób wynika z PN-EN ISO 7396-1 i obejmuje między innymi szczelność, drożność, oznakowanie oraz sprawdzenie, czy do każdego punktu poboru dociera właściwy gaz. Montaż zamykają próby, uruchomienie i protokolarne odbiory techniczne.
Szczegółowo: odbiory przed zamknięciem sufitu oraz odbiór budowlany instalacji gazów medycznych.
Czym kończy się montaż
Prace przy pracującym szpitalu
Rozbudowa instalacji czynnej rządzi się innymi regułami niż budowa od zera
Etapowanie
Zakres trzeba podzielić na strefy uzgodnione z placówką, tak aby wyłączenie obejmowało możliwie najmniejszy fragment instalacji i najkrótsze okno czasowe. Bez tego podziału prace blokują oddział, a nie odcinek rurociągu.
Ciągłość zasilania
Oddziały, których nie można wyłączyć, wymagają zasilania tymczasowego na czas przełączenia. Sposób jego zorganizowania jest ustaleniem projektowym i organizacyjnym, a nie decyzją podejmowaną na budowie.
Kontrola po przełączeniu
Norma wymaga sprawdzenia, czy do każdego punktu poboru dociera właściwy gaz. Przy wpięciu do instalacji czynnej ta kontrola waży najwięcej: zamiana gazu ma skutki kliniczne, nie techniczne.
Od remontu jednego oddziału po szpital wojewódzki
Wykonujemy instalacje w bardzo różnej skali — od pojedynczego remontowanego oddziału po kompleksowe instalacje w inwestycjach współfinansowanych ze środków regionalnych, jak przebudowa w Centrum Medycznym w Łańcucie w ramach RPO Województwa Podkarpackiego 2014–2020. Wspólny jest tryb zakończenia: próby, uruchomienie i protokolarny odbiór.
Instalacja gazów medycznych zwykle nie stoi w kontrakcie sama — wchodzi w większą inwestycję budowlaną, w której o powodzeniu decyduje uzgodnienie z generalnym wykonawcą i z placówką, zwłaszcza terminów odbioru i wyłączeń.
Wszystkie inwestycje z lokalizacjami pokazujemy na mapie: realizacje Medpipe.
Wybrane wykonawstwa
Przed montażem i po nim
Wykonawstwo jest środkiem procesu, nie jego początkiem ani końcem
Najczęstsze pytania o wykonawstwo
Czy wykonawstwo instalacji gazów medycznych wymaga szczególnych uprawnień?
Instalacja gazów medycznych nie jest zwykłą instalacją sanitarną — jest wyrobem medycznym, a prace przy niej mają konsekwencje dla bezpieczeństwa pacjenta. O dopuszczeniu konkretnego wykonawcy do prac na czynnej instalacji decyduje Osoba Upoważniona wyznaczona po stronie szpitala i to ona określa warunki wejścia.
Kiedy trzeba wykonać odbiory instalacji?
Zanim zamknie się sufit podwieszany. Po zabudowie znaczna część rurociągu przestaje być dostępna, a próby, oznakowanie i sprawdzenie połączeń wymagają dostępu. Odbiór wykonany po zamknięciu sufitu albo jest niepełny, albo kończy się demontażem gotowej zabudowy.
Co obejmują próby po montażu?
Zakres prób wynika z PN-EN ISO 7396-1 i obejmuje między innymi szczelność, drożność, oznakowanie oraz sprawdzenie, czy do każdego punktu poboru dociera właściwy gaz. Ten ostatni test jest krytyczny: połączenie krzyżowe to błąd, którego skutki ponosi pacjent, a nie instalacja.
Czy da się wykonywać prace przy pracującym szpitalu?
Tak, ale wymaga to etapowania uzgodnionego z placówką: podziału na strefy, tymczasowego zasilania oddziałów, których nie można wyłączyć, oraz zaplanowania przełączeń poza godzinami największego obciążenia.
Kto odpowiada za oznakowanie CE po zakończeniu montażu?
To zależy od tego, czy instalacja została zaprojektowana i wykonana jako jeden wyrób, czy powstała jako zestawienie wyrobów oznakowanych osobno. Rozróżnienie ma znaczenie prawne i przesądza, jaka dokumentacja musi powstać — opisujemy je szczegółowo w bazie wiedzy.
Czym kończy się montaż instalacji?
Próbami, uruchomieniem i protokolarnymi odbiorami technicznymi. To nie jest formalność zamykająca budowę: dopiero protokół odbioru pokazuje, że instalacja spełnia wymagania normy i że można ją oddać do użytkowania.
Kiedy instalacja jest jednym wyrobem, a kiedy zestawieniem wyrobów: czy instalacja gazów medycznych ma CE oraz certyfikat systemu rurociągowego.
Prześlij dokumentację, odpowiemy zakresem
Do wyceny potrzebujemy projektu albo przedmiaru, informacji o etapie budowy i o tym, czy prace odbywają się przy czynnym oddziale. Wykonujemy w całej Polsce.